پیامبر بی معجزه!

 

من می‌خواهم روی بچه ی مردم یا اصلا روی عموم مردم اثر بگذارم، می‌خواهم طرح و نقشه ام را عملی کنم، می‌خواهم هنرم و کلماتم به نفع همه منتشر شود و... ولی نمی‌شود! می‌بینم که حتی انگیزه ی خوب و عُرضه ی باندازه و نقشه ی کامل و تجربه ی کافی و عشق و سوز و درد هم دارم ولی باز موفق نمی‌شوم و مشتری پیدا نمیکنم! چرا؟ گیر و گره کار کجاست؟

من تیم ندارم! من نتوانسته ام تیمِ خودم را بسازم! من یارانِ موافقی کنارم جمع نکرده ام! من مُهره هایم را نساخته ام!

بدون تیم بدون تشکیلات بدون یار و همراه بدون جمعِ پای کار؛ علی بن ابی طالب هم که باشی و قطب عالمِ امکان هم که باشی و ... مجبوری خانه نشین شوی و صبر کنی تا تیم و یارانت از راه برسند! تنهایی نمی‌شود!

آدمِ بی تیم، مثل پیامبرِ بی معجزه است...

هیچ کس جز خدا

 

خدا رحمت کند علی خلیلی را. فاطمیه، رفقا یادش می‌کنند که جوان و نحیف به شهادت رسید. آدم ِ دردمندی بود. میگفت: هیچ کس به فکر آدم نیست. هیچکی پشت آدم نیست. فقط خدا. فقط خدا هست! لابد توی همان دوره ی سختِ بعد از جراحت چشمه های فراوانی از مسئولین و دوستان و ... دیده بود که چنین درکی پیدا کرده بود. رحمت بر او. راست و درست می‌گفت. آدم ها بیرون از دایره ی وجودِ ما هستند و با محدودیت ها و گرفتاری هایشان؛ کجا می‌توانند وجودِ ما را پُر کنند؟

یکلیا و تنهایی او

 

 

قبلا از کتاب " ذهنیت و زاویه ی دید" از مرحوم استاد صفایی کلیت این داستان و نقد آن را خوانده بودم. داستان در مورد دختر پادشاه اورشلیم است که سنت شکنی کرده و به چوپان پدر دل سپرده است و از شهر اخراج می‌شود و کنار رود ابانه با شیطان ملاقات می‌کند و شیطان داستان جذاب میکاه پادشاه بنی اسرائیل و دلدادگی او به دختری را برایش نقل می‌کند و بحث عشق و هوس و تنهایی و... برای فهم حقیقت داستانی که تقی مدرسی نوشته، خواندن نقد مرحوم عین صاد راهگشاست. آدمی هزار معشوق هم که داشته باشد در نهایت تنهاست و حجم تنهایی او را دست ها و بازوهای معشوق پُر نمی‌کند. آدمی بزرگتر از این هستی است و این رازِ تنهایی اوست.

کتاب داد از غم تنهایی

 

یک کتاب شعر کوچک و خواندنی که مرحوم عباس کیارستمی تدوین و نشر نظر چاپش کرده است. تک بیت هایی خوب و خواندنی از شاعران کهن و معاصر راجع به " تنهایی".

بی تعارف ، تک بیت های شاعران معاصران اصلا قابل مقایسه با قدیمی ها نیست. شعر شاعران کهن از سعدی و حافظ و مولوی و ناصرخسرو و رودکی اوج و بلندی و پختگی ای دارد که تک بیت های شاملو و سایه و نیما و فروغ و....اصلا در مقابل آنها به حساب نمی آید. پ

خیلی جالب بود. عموم بیت ها به دردبخور و مناسب حالِ ماست که عموما تنهاییم.

مولوی گفته: رها کن ناز تا تنها نمانی...