عمق خودم

 

ین عبارت خودت باش را اگرچه تا حدی فانتزی و دستمالی شده و مبهم می‌دانم ولی از یک طرف و با نگاه واقع بینانه شاید حرف بدی نباشد! ما مدام در حال زورزدن و تقلا هستیم تا خودمان را به شکلی درآوریم که در تقدیرمان نیست! می‌خواهیم خودِ دیگری که بی نسبت و ربط با ساختمان وجودیِ ماست؛ بیاییم. تحمیلِ یک فرم بیرونی و غریبه به وجودمان، نوعی فرسایش و کهنگی و خستگی می آورد. ما خودمان را میفشاریم و می سابیم تا آنچه که نمی‌شود و امکان ندارد؛ بشویم! من باید همین وجود و بودم را توسعه و عمق بدهم و دنبال شکل دیگری نباشم. باید خودم باشم!