خوش خیالیم!

 

همه ی آنهایی که فکر می‌کردند تا سی سالگی شان قرار است تخم دوزده ای بکنند؛ مثلا دانش یا تخصص ویژه یا ثروتی بالا یا موقعیتِ اجتماعی خوب پیدا کنند یا کاری کارستان کنند، دیر زمانی است که پشت میز یک اداره یا پشت دخل یک مغازه، روزگار می‌گذرانند و تلاش می‌کنند در نقش همسر، پدر یا مادر، استاد و مربی خوش بدرخشند. در حالی که همه می‌دانیم که هیچی نشده ایم! خوش خیالی و راضی بودن به وضع موجود؛ از سرطان برای آدم بدتر است. چقدر مرگ آرمان ها دیده ام دور و برم...

این متن ناامیدانه نبود آقایی که هی میگی ناامیدانه ننویس

 

این یک تلنگر بود! یک هشدار! یک آلارم به رفقای بیست تا سی ساله که آرمان‌هایشان را نکُشند...