«ببین رفیقی که تو او را به دست میسودی و قلب تو خشنود میشد، کرمها او را مانند جامهی کهنهای میخورند. انکیدو، دوست تو، که دست تو را میگرفت، مانند خاک رس شده، او غبار زمین شده. او در خاک افتاد و خاک شد.» - حماسهی گیلگمش؛ فارسیِ داوود منشیزاده.
پ ن: پایان رفاقت های هیجانی و دلدادگی های مضر و دوستی های ابتر و گره خوردن های بی فرجام، خاک است و پوچی و پوکی!
اما اگر برای خدا باشد؛ ابدی است و تا همیشه...
دیروز رفتم با مسعود و مهیار، دوتا از رفقای قدیمی تو شهرری گپ زدم. اصلا کاری به محتوای جلسه و گپمان ندارم. دیدم که حسِّ خوبی از دیدن دو تا رفیق پیدا کردم و احساس کردم که ارزش دارد آدم کیلومترها براند و از کرج برود شهرری تا با دوست و رفیقش دمی بنشیند و برخیزد. همیشه این دیدارها را برای خودم مهم تلقی کرده ام و سودش را برده ام. حال خوب و برکات دیده ام!
یک دوستی نوشته:
معیارهای زیادی برای دوست صمیمی و واقعی بودن وجود داره. مثلاً این که کمرت رو لیف کشیده باشه یا یازده شب با کیسهی زباله از خونهش بیای بیرون یا کنارش زار بزنی و بگی از همه بدم میآد. یا اینکه ته دلت مطمئن باشی همیشه حوصله ات رو داره، امروز یه دونه دیگه اضافه میکنم، بتونه نیمه تاریک درونت رو ببینه و نظرش در موردت عوض نشه...
حرف بدی نیست!
